بهشت بعد از موش چند وقت بود که موش اومده بود تو خونه، یکی گرفتیم و من امیدوارم که آخریش باشه. مبلا رو جابجا کردیم و از جلو پنجره برداشتیم و حالا میز نهارخوری کنار پنجره است. از اینجایی که من نشستم و بیرون رو نگاه میکنم، سر سبز درختا تو باد شدید، موج میخورن و بالا و پایین میشن. یه ردیف درخت کوتاه تر ...

امتحان رانندکی الان که دارم مینویسم امتحان رانندکی دادم و رد شدم و بیشتر از دو ماهه که بیکارم. این وسط با کیس نامزد شدم و علی دانشکاه قبول شده و برا بار اول نشده برم ایران. و دارم فکر میکنم که دیکه به مشاور نیاز ندارم بعد از سه سال و نیم.کاری که فکر میکنم باید انجام بدم اینه که شروع کار کنم رویت یاد...

چند ساله ننوشتم. زندگی رو دور تند بوده و خوب گذشته.رابطه علی و کیس خیلی خوب و منطقیه، با کیس ازدواج کردم حتی جشن مفصل عروسی هم گرفتیم، خونه سفارشیم، شرکت خودم رو شروع کار کردم که خوب پیش میره، علی دانشگاه قبول شد و الان داره فوق لیسانس میگیره، به خاطر شغل کیس که تو شرکت هواپیمایی کار میکنه میتونم ار...

در زمان حاضر روز یازدهم جنگه. سال گذشته متاسفانه فرنوش یکی از جنیناش رو از دست داد. چه روزهای سختی که نگذشت و قرار بود من برای تولد یکسالگی عشق نوین زندگیم ایران باشم که نشد. این کوچولو تو زندگی یک ساله اش دو تا جنگ رو دیده. و در روز جاری روز یازدهمه جنگ دومه.کشتار وحشیانه معترضا، مردم رو جون به لب ...

یکی از بهترین اختراعات بشری به زعم من گوگل مپه. برو هر جای دنیا که میخوای وایسا و بزن که دوست داری کجا باشی، خط ميكشه رو زمين و راه سواره و پیاده رو نشونت میده، همه كوچه پس كوچه ها رو. اصلا صد بار بیراهه برو و گم بشو،  باز یه راهی میذاره جلوت. کاش زندگی هم مثل گوگل مپ مهربون بود.   + نوشته شده در پن...

دقیقا یکسال گذشته از روزی که جدی و پی پرده درخواست جدایی کرد و امروز که یه روز ابری و خاکستری و طوفانیه و "در کوچه باد می آید" میرم که توافق نامه طلاق رو امضا بکنم که مدارک فرستاده بشن برا رای دادگاه. کاش وقتی از اونجا خارج میشه دستش و رو به آسمان بگیره و بگه خدایا شکرت که به آرزوم رسیدم.

سال 98 شروع شد و وسط همه اتفاقات تلخ و شیرین بودن و رفتن مامان وبابا، خوشحالی سال نو و غصه سیل و بدبختی و آنفولانزا وهزار و یک ماجرای دیگه، یه روز خاص هم بود که تموم شد، تولد 18 سالکی علی. تولدش رو ب

چند روز دیگه میشه نوزده سال، فردای روز عروسی بود و مهمونا رفته بودن و تنها شده بودیم. نشستیم رو مبل زرشکی خونه مامان اینا و برای اولین بار غیر رسمی و واقعی هم و بوسیدیم. عزوسی عجله ای یه ماهه شرش کنده شده بود و شده بودیم زن و شوهر. نه اون فکر کرده بود که 500 سکه مهریه و قبول مسوولیت شوهر شدن چه معنی...

یه چمدون کوچیک بستم و کیف کوله که لپ تاپ و یه مشت خرت و پرت دیگه رو توش میذارم و فردا قراره که برم بلژیک. چهار روز اونجا باشم و چهار شب اینجا. حسم اما حس مهاجرته و فقط مهاجرا میدونن که کندن از جایی که خودتو کشتی که بشه وطن دومت و رفتن چه سخته و فقط مادرا میفهمن که اگه بچه ات رو نتونی ببری چه سختتره....

با هم نهار خوردیم و کلی حرف زدیم. هر کدوم داستان خودمونو داریم که داره میره جلو. بعد قدم زنان رفتیم و نشستیم جلوی هوف فایفر و زل زدیم به آب. آخر سر هم قرار گذاشتیم سال بعد همین ساعت همین جا دو تا زن شاد باشیم که نشستیم و از خوشبختیمون تعریف میکنیم. + نوشته شده توسط فریبا در شنبه بیستم خرداد ۱۳۹۶ و س...

مشاور گفته بود ده سال دیر اقدام کردی. ده سال کارنامه اش رو گرفت و به من قبلش تلفن شد از مدرسه و تبریک فراوان که علی تو این شرایط بهترین نمره ها رو گرفته و بی هیچ مشکلی فی وی او رو ادامه میده. امروز نشستیم تو بالکن و مثل بیشتر وقتا که خودمون دوتایی هستیم، شام خوردیم. یهو بی مقدمه گفت یادته چند سال پی...

یکی از فانتزیام این روزا اینه که نشستم تو یه جمع غریبه و نوبت که بهم میرسه میگم: من فریبام، یه هفته است که اشک نریختم پاک پاکم. + نوشته شده توسط فریبا در پنجشنبه بیست و ششم مرداد ۱۳۹۶ و ساعت 0:49 |

یه ترازوی جدید خریدم. از این دیجیتال خوشگلای با فهم و کمال که یه دفترچه راهنما هم برای درک اعداد و ارقام داره. قد و سن و جنسیت رو وارد میکنی و میری روش وایمیستی. شروع میکنه به چرکته انداختن و دایره رسم کردن. بعد میای پایین و دوباره میری روش. یه نگاه به قد و بالات و چشمای نگرانت میکنه و کلی عدد و رقم

خونه در نهایت آشتفتگیه. برای علی تخت خریدیم و به ازای پرداخت حدود 600 یورو دو سه تا جعبه تخته چوب و یه مشت پیچ و یه ورق کاغذ دریافت کردیم. تخته های چوب وسط هال ریختن. یه قسمتهاییش دیشب سوار شدن و الان تو اتاق ما به سر میبرن و بقیه منتظر فرصت مغتنم هستن. دیروز درختچه رز خریدم و یه بسته خاک امروز صبح

چمدون گنده وسط اتاقه و هی پر و پرتر میشه. به عنوان یه جور بیماری هر چند وقتی میذارمش رو ترازو و خیالم راحت میشه. هیچ لزومی به این کار نیست هنوز یه چمدون 30 کیلویی دیگه میتونم ببرم و بیخود نگران وزنشم. سعی میکنم به سوغاتی خریدن فکر نکنم. یادم نیاد کی بهم زعفرون، لواشک، لباس یا شکلات داده که حالا من

دو خانواده بودن، جدا و دور از هم با روابط سرد و ابری. دلیلش هم مشخص بود پدر خانواده بعد از داشتن پنج فرزند دوباره ازدواج کرده بود و همسر جدید هم سن و سال پسر بزرگش بود همون که ماها بهش دایی دکتر میگفتیم. تاجر ادویه بود و جزو اولین فارغ التحصیلای مدرسه دارالفنون. اون موقع ماشین داشته و واکس کفشش فرام

این که آدم در حال حاضر تنها باشه اشکالی نداره ترسناکه بفهمی که سالها تنها بودی و خبر نداشتی. + نوشته شده توسط فریبا در پنجشنبه ششم آبان ۱۳۹۵ و ساعت 0:2 |

همه چی تغییر کرده، همه رنگها، طعمها ،صداها و نامها. حالا همه چی معنی جدیدی میده. حتی خاطرات گذشته. واقعیتی که نه میخوام و نه دیگه میتونم انکارش کنم، جلوم نشسته و زل زده به چشمام. ورق میزنم روزگار قدیم رو و هی عقب و عقب تر میرم و حالا داستان رو با نگاه جدید مرور میکنم. درسته که حالا یه گرد خاکستری غ