پسرکم بزرگ شده

سال 98 شروع شد و وسط همه اتفاقات تلخ و شیرین بودن و رفتن مامان وبابا، خوشحالی سال نو و غصه سیل و بدبختی و آنفولانزا وهزار و یک ماجرای دیگه، یه روز خاص هم بود که تموم شد، تولد 18 سالکی علی.
تولدش رو با مامان و بابا، لحظه سال تحویل جشن کرفته بودیم و مهمونی تولد با دوستاش رو هنوز نگرفته. اما شش فروردین که با آنفولانزا بیدار شدم و از اتاقم بیرون اومدم از جاش پرید بیرون و خوشحال نگام کرد. گفتم صبحت بخیر 18 ساله، تولدت مبارک! خندید و گفت همین و میخواستم بشنوم. بغلم کرد و بوسش کردم و رفت خوابید.
انقدر شیرین بود این لحظه که خواستم ثبتش کنم برا خودم.

پسرکم بزرک شده

الله تویی وز دلم آگاه تویی...